Ciekawe zwyczaje kulinarne różnych krajów
Szczegółowe wyjaśnienie japońskich nawyków żywieniowych:
① Zasady używania pałeczek: Oprócz podawania jedzenia obowiązują także tabu, takie jak wkładanie ich w ryż czy wskazywanie innych pałeczkami. Zachowania te są uważane za niepomyślne, ponieważ są powiązane z rytuałami ofiarnymi. Aby prawidłowo używać pałeczek, kciuk i palec wskazujący powinny trzymać górę, palec środkowy powinien opierać się na pałeczkach, a palec serdeczny i mały powinny pomagać w ich stabilizacji. Do mieszania jedzenia w misce nie należy używać pałeczek.
② Kultura dzielenia się posiłkami: Współczesne rodziny nadal utrzymują praktykę dzielenia się posiłkami, przy czym każda osoba ma swoją porcję ryżu, zupy miso i dodatków, aby uniknąć zanieczyszczenia krzyżowego. W ekskluzywnej kuchni kaiseki każde danie podawane jest jedno po drugim, a goście muszą ukończyć jedno danie przed przejściem do następnego, ucieleśniając koncepcję „raz na jakiś czas” i ciesząc się każdą chwilą.
③ Etykieta ramenu: Wydawanie odgłosu „ssania” podczas jedzenia ramenu jest komplementem dla szefa kuchni, ponieważ gorący makaron należy szybko schłodzić i pozwolić, aby zupa zmieszała się z powietrzem, aby poprawić smak. Po skończonym posiłku goście powinni wypić pozostałą na dnie miski zupę i wytrzeć usta chusteczką zamiast serwetką (z wyjątkiem ekskluzywnych restauracji).
④ Kultura Izakaya: „Drugie spotkanie” po pracy często odbywa się w izakaya. Zamawianie odbywa się według zasady „jeden sos, trzy dania” (jeden dzbanek alkoholu, jeden dodatek do alkoholu, jedno danie główne i jedna zupa). Personel proaktywnie doda więcej alkoholu w przyjaznym nastawieniu, a goście powinni trzymać kubek obiema rękami, aby go otrzymać. Kiedy pijesz, powiedz „Na zdrowie!” ale nie stukaj szklankami o siebie.
Wyjaśnienie zwyczajów żywieniowych Etiopii:
① Świętość Ingiry: Jako danie narodowe, Ingira powstaje w wyniku fermentacji mąki teff przez 3 dni, w wyniku czego uzyskuje się konsystencję przypominającą gąbkę z lekką kwaskowatością. Nazywa się go „chlebem życia”. Podczas przygotowywania potrawy kobiety klękają i pieczą je na specjalnie zaprojektowanym glinianym talerzu na otwartym ogniu. Okrągła skorupa symbolizuje słońce, a nieregularne krawędzie reprezentują niedoskonałości natury. Podczas jedzenia należy odrywać się od krawędzi w kierunku środka i nie można bezpośrednio chwycić środkowej części.
② Filozofia dzielenia się posiłkami: Cała rodzina siedzi wokół „stółu porośniętego trawą”, na którym pośrodku znajduje się duży talerz Ingiry, na którym znajduje się duszona wołowina, curry warzywne, pasta fasolowa i inne dania. Każda osoba prawą ręką rozdziera chleb i macza go w jedzeniu przed sobą. Nie można przejść na obszar należący do innej osoby. Ta kultura karmienia jest szczególnie widoczna na weselach, gdzie pan młody musi osobiście nakarmić pannę młodą, aby pokazać swoją odpowiedzialność.
③ Ceremonia kawy: Ceremonia kawy po posiłku trwa 1 godzinę. Gospodyni nosi tradycyjną białą sukienkę i używa glinianego garnka do zagotowania kawy na ogniu z węgla drzewnego. Ziarna kawy należy wypalić i zmielić na miejscu. Pierwsza filiżanka jest najmocniejsza, do drugiej dodano odrobinę cukru, a trzecia filiżanka symbolizuje błogosławieństwo. Goście muszą wypić trzy filiżanki, a odejście od stołu w połowie uznawane jest za brak szacunku.
④ Brak kultury zastawy stołowej: Oprócz Ingiry, jedząc (surowe mielone mięso wołowe), należy zagnieść je rękami w kulę. Łączy się go z proszkiem (smażony szpinak) i (mąka teff). Temperatura palców może poprawić smak wołowiny. Tradycyjnie prawa ręka jest uważana za „czystą rękę”, natomiast lewa ręka jest używana do czynności takich jak pójście do toalety i jest uważana za nieczystą. Dlatego surowo zabrania się dotykania jedzenia lewą ręką.
Szczegółowe wyjaśnienie hiszpańskich nawyków żywieniowych:
① Posiłki przesunięte w czasie: Hiszpanie mają wyjątkowy harmonogram. Jedzą śniadanie (Desayuno) o 7-9 rano, a następnie kawę i chleb. Lunch to prosty posiłek o godzinie 12-14, główny posiłek zaczyna się o 14-16, kolacja o 21-23, a po posiłku trwa czas towarzyski przy barze do 1 w nocy. Ten „czas śródziemnomorski” powstał w wyniku zmiany strefy czasowej w epoce Franco i choć nie pokrywa się z geograficzną strefą czasową, przetrwał do dziś.
② Kodeks społeczny pokrywki: Tapas pierwotnie oznaczało „pokrywkę” (pokrywkę do chleba na wino zapobiegającą muchom), a obecnie przekształciło się w małą kulturę jedzenia. Zamawianie odbywa się według zasady „jeden napój, jedno jedzenie”, jedzenie na stojąco jest bardziej autentyczne niż na siedząco. Typowe kombinacje to „(szynka iberyjska) z melonem” i „(pikantne ziemniaki) z sosem czosnkowo-żółtkowym”.
③ Rytuał paelli z owocami morza: Walencka paella z owocami morza przygotowywana jest w płaskim żelaznym garnku. Szafran nadaje potrawie złoty kolor, symbolizujący słońce. Po podaniu cały garnek jest wynoszony, a gospodarz drewnianą łyżką rozprowadza go na poszczególnych płytkich talerzach. Tradycyjna paella z owocami morza ma na spodzie chrupiący socarrat, który uważany jest za esencję i należy go zeskrobać i podzielić łyżką. Podczas jedzenia nie dodawaj sosu pomidorowego (zniszczy to oryginalny smak), a wyciskając sok z cytryny, kapuj go okrężnymi ruchami, a nie skupiaj w jednym miejscu.
④ Kolacja flamenco: W restauracjach „Tablao Flamenco” w Andaluzji posiłkom towarzyszą występy flamenco. Kiedy tancerze tupią, goście muszą zachować ciszę. Po występie zamiast klaskać, stukaj palcami w stół (by nie zakłócać rytmu muzyki). W tym momencie zamów „Fino Sherry” do połączenia (smażony makaron), co jest klasycznym sposobem na poznanie kultury cygańskiej.
Szczegółowe wyjaśnienie indyjskich zwyczajów żywieniowych:
① Świętość prawej ręki: Według hinduizmu prawa ręka jest pod kontrolą „Boga Słońca”, podczas gdy lewa ręka jest pod kontrolą „Siłów Demonicznych”. Dlatego podczas jedzenia należy trzymać jedzenie kciukiem, palcem wskazującym i środkowym prawej ręki, z podwiniętym palcem serdecznym i małym. Trzymając pokarm, należy go ugniatać w małe kulki i wkładać do ust. Nie wolno dopuścić do tego, aby ryż opadł, a jego pozostałości należy wytrzeć chlebem, a następnie zjeść, zgodnie z religijną doktryną „niemarnowania ani jednego ziarenka ryżu”.
② Ekologiczna mądrość liści bananów: Podczas uczt w południowych Indiach liście bananów używane są jako talerze. Żyłki na liściach w naturalny sposób oddzielają różne potrawy - górna część przeznaczona jest na desery, dolna część na ryż, prawa strona na pikantne dania, a lewa na słone. Przed posiłkiem liście należy przepłukać wodą, a po posiłku złożyć w półksiężyc na znak zadowolenia. Kelnerzy będą przetwarzać liście jako nawóz. Cały proces jest zero waste.
③ Kod klasy curry: W północnych Indiach curry przyrządza się głównie ze śmietany i ma kolor żółty, podczas gdy w południowych Indiach curry jest pikantne, robione na mleku kokosowym i ma kolor czerwony. Różne kolory reprezentują różne kasty – bramini używają szafranu do wegetariańskiego curry, a Kshatriyowie używają kurkumy do curry na bazie mięsa. Jedząc, nie należy pytać o kastę innych, ale można to określić na podstawie koloru curry i zastawy stołowej: ci, którzy używają metalowych talerzy, należą przeważnie do kast wyższych, a ci, którzy używają liści bananowych, przeważnie do kast niższych.
④ Filozofia równowagi słodko-słonej: indyjskie posiłki mają kolejność „najpierw pikantna, potem słodka”. Przystawkę (trójkątne smażone kluski) podaje się dla pobudzenia apetytu, danie główne (chleb naan) lub (ciasto ryżowe) podaje się, a deser (kulki z mleka różanego) lub (chrupiące krążki w syropie cukrowym) należy spożywać po posiłku. Do herbaty należy dodać imbir i kardamon, który należy wlać do małej filiżanki do picia, a nie bezpośrednio z garnka, co wpisuje się w koncepcję „slow jedzenia”.
