สถานการณ์การอยู่รอดของอาหารญี่ปุ่นทั่วโลก: ตั้งแต่ซูชิในโตเกียวไปจนถึงร้านราเม็งในนิวยอร์ก
เวลา 6.00 น. ในเขต Shadidy ของลอนดอน เชฟของร้านซูชิ "แม่น้ำนามิ" ซาโตะ เคอิตะ กำลังแปรรูปปลาทูน่าที่บินมาจากตลาดสึกิจิในโตเกียวในวันนั้น ที่หน้าตู้กระจก นักธุรกิจในชุดสูทกำลังต่อคิวเพื่อซื้อซูชิ และบางคนก็ร้องขอเป็นพิเศษให้ห่อข้าวด้วยสาหร่ายอีกชั้นหนึ่ง ซึ่งเป็น "วิธีการรับประทานแบบป้องกันฝุ่น" ที่คนในท้องถิ่นคิดค้นขึ้น ห่างจากแผงขายอาหารเช้าเพียงสามถนน นักเรียนก็หยิบ "อาหารเช้าผสมญี่ปุ่น-อังกฤษ" พร้อมมัฟฟินสไตล์อังกฤษและเทมปุระชิ้นเล็กๆ การรวมกันนี้ซึ่งแม้แต่ชาวญี่ปุ่นก็ค้นพบนวนิยายก็กลายเป็นที่ฮือฮาทางอินเทอร์เน็ตในท้องถิ่น
ในสาขาแมนฮัตตันของ "Yilan Ramen" การต่อคิวร้านอาหารจะใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงเสมอ แต่แผงขายราเม็ง "Xiao Zhu" ที่หัวมุมถนนกลับสร้างความประหลาดใจอย่างแท้จริงได้มากกว่า เจ้าของแผงขายของซึ่งเป็นคู่รัก Lin ที่อาศัยอยู่ในบรูคลินมายี่สิบปีได้ผสมซุปหอยลายที่ชาวนิวยอร์กชอบดื่มกับมิโซะและคิดค้น "ราเมนหอยตลับ" ซุปจะต้องเคี่ยวเป็นเวลาแปดชั่วโมง และบะหมี่ก็คัดสรรมาเป็นพิเศษเพื่อให้หยาบกว่า "คนอเมริกันชอบกัดแรงๆ และบะหมี่เส้นบางมักจะหัก" ทุกคืนวันศุกร์ จะมีกลุ่มวัยรุ่นมารวมตัวกันหน้าแผงเสมอ บางคนถือชามราเม็งและนั่งยองๆ ริมถนน โดยใช้ตะเกียบหยิบบะหมี่ขึ้นมาจุ่มในซอสชีส นี่คือ "วิธีการกินแบบอเมริกัน" ที่พวกเขาสร้างขึ้นเอง
ใน "ถนนดอกซากุระ" ในเมืองเซาเปาโล ประเทศบราซิล เมนูอาหารญี่ปุ่นจะแสดงชุดอาหาร "ซูชิโรลกับข้าวถั่วดำ" ซึ่งเป็นอาหารช่วงสุดสัปดาห์ที่เตรียมไว้สำหรับครอบครัวชาวญี่ปุ่นในท้องถิ่น หลังจากที่ผู้อพยพชาวญี่ปุ่นกลุ่มแรกเดินทางมาถึงบราซิลในปี 1908 อาหารญี่ปุ่นที่นี่ได้ผ่านวิวัฒนาการมาเป็นเวลาหนึ่งศตวรรษ: ซูชิโรลทำจากสับปะรดในท้องถิ่นแทนมะม่วง แป้งมันสำปะหลังถูกนำมาใช้แทนแป้งเพื่อทำให้ข้นขึ้น และแม้แต่ปลาดิบก็จับคู่กับซอสพริกของบราซิล ในช่วงเทศกาลดอกซากุระ ร้านอาหารญี่ปุ่นบนถนนสายนี้จะเสิร์ฟ "ซูชิเนื้อย่าง" โดยหั่นเนื้อย่างที่ชาวบราซิลชื่นชอบเป็นชิ้นบางๆ แล้วห่อด้วยข้าวซูชิ โดยมีผู้คนเข้าคิวจากถนนไปจนสุดถนน
ในร้านอาหารญี่ปุ่น "Umami" ที่โรงแรม Dubai Marina เชฟกำลังตกแต่งซูชิด้วยกระดาษฟอยล์สีทอง และตู้โชว์ข้างๆ มีพุดดิ้งมอคค่าที่ทำจากนมอูฐ ซึ่งเป็นของหวานที่ได้รับการดัดแปลงสำหรับแขกชาวตะวันออกกลางเนื่องจากห้ามรับประทานเนื้อหมู แม้แต่สุกี้ยากี้แบบดั้งเดิมก็ปรุงด้วยเนื้อวัวและกะทิ ขณะที่อยู่บนแผงขายอาหารริมถนนในดูไบ "Shadai Chicken Sushi Roll" ได้กลายเป็นตัวเลือกยอดนิยม และเจ้าของแผงขายก็ผสมข้าวซูชิญี่ปุ่นกับซอสสะเต๊ะเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แล้วม้วนเป็นชิ้นๆ ทำให้สะดวกสำหรับนักท่องเที่ยวในการรับประทานอาหารขณะเดิน
ในร้าน "ซูชิตลาดปลา" ในซิดนีย์ สิ่งที่พิเศษที่สุดคือ "ซูชิหอยนางรม" ที่ทำจากหอยนางรมสดในท้องถิ่น ข้าววางอยู่บนหอยนางรมที่เพิ่งเปิดใหม่ และมีน้ำมะนาวเล็กน้อยราดด้านบน ซึ่งเป็นที่ชื่นชอบของคนรักอาหารทะเล ในย่านไชน่าทาวน์ของเมลเบิร์น "ซูชิข้าวผัดซีอิ๊ว" ได้กลายเป็นอาหารข้ามพรมแดน โดยเชฟปั้นข้าวผัดซีอิ๊วสไตล์จีนให้เป็นรูปซูชิห่อด้วยสาหร่าย โดยมีทั้งรสชาติแบบจีนและรูปลักษณ์แบบญี่ปุ่น
การก่อตั้งและการเติบโตของอาหารญี่ปุ่นในประเทศต่างๆ ไม่เคยเป็นกระบวนการคัดลอกและวางง่ายๆ เช่นเดียวกับวิธีการรับประทาน "ห่อสาหร่าย" ที่คิดค้นโดยพนักงานออฟฟิศในลอนดอนและ "มิโซะราเมงหอยตลับ" ที่คิดค้นโดยคู่รัก Lin ในบรูคลิน อาหารญี่ปุ่นในภูมิภาคต่างๆ เหล่านี้คือจุดประกายใหม่ที่เกิดขึ้นจากการปะทะกันของวัฒนธรรมท้องถิ่นและอาหารญี่ปุ่น อาหารญี่ปุ่นที่หลากหลายตามภูมิภาคเหล่านี้ยังคงแสวงหาวัตถุดิบสดใหม่ของอาหารญี่ปุ่น ในขณะเดียวกันก็ผสมผสานนิสัยการกินของคนในท้องถิ่น จนกลายเป็นความทรงจำด้านรสชาติอันเป็นเอกลักษณ์ในแต่ละเมืองในท้ายที่สุด
ภาชนะซูชิพลาสติก， ถาดซูชิ พลาสติก ， กล่องซูชิ พลาสติก ， ภาชนะบรรจุอาหารพลาสติก， ภาชนะซูชิกระดาษคราฟท์。
