ตั้งแต่ฤดูใบไม้ร่วงที่แล้วถึงฤดูร้อนนี้ ฉันเข้าร่วมเทศกาลกิออนในเกียวโต เทศกาลอนุสรณ์นิทรรศการนาราโทโคจิในนารา และเทศกาลดอกไม้ไฟแม่น้ำอุเอโนะในโตเกียว หากมีสิ่งใดที่โดดเด่นที่สุดเกี่ยวกับการเฉลิมฉลองเหล่านี้ นอกเหนือจากพิธีการที่มีชีวิตชีวาและแสงไฟอันเจิดจ้าแล้ว อาหารรสเลิศที่ซ่อนอยู่ตามมุมถนนและตรอกซอกซอย รวมถึงเต็นท์และแผงขายของ - ไม่ใช่อาหารไคเซกิรสเลิศ แต่กลับมีกลิ่นหอมของไฟและชีวิตที่สดใสที่สุด เมื่อคุณได้กัดเข้าไป กลิ่นหอมชวนน้ำลายสอของขนมกรุบกรอบผสมกับกลิ่นหอมหวานของถั่วแดงกวน และความทรงจำของการเฉลิมฉลองก็ส่งผ่านไปยังหัวใจของคุณ ในช่วงเทศกาลกิออน ถนนที่ปูด้วยหินของจิกะโงะ โคโง-โชจะเรียงรายไปด้วยโคมไฟที่ห้อยอยู่กับเสียงลม ที่หัวมุมถนน มีป้ายไม้เขียนว่า "ร้านซาซิมิ" สะดุดตาฉัน หลังแผงขาย คุณปู่ซูซูกิผมขาวใช้ไม้พายเล็กๆ ผสมซาซิมิเลียนแบบในแม่พิมพ์เบาๆ กลิ่นควันของขนมกรุบกรอบผสมกับกลิ่นหอมหวานของถั่วแดงบดที่ลอยไปไกลในสายลมเย็นของฤดูใบไม้ร่วง “คุณผู้หญิง รับแบบทำสดใหม่มั้ยคะ ภรรยาของฉันต้มไส้ถั่วแดงในตอนเช้าและไม่ใส่น้ำตาลมากเกินไป” เขายิ้มแล้วยื่นซาซิมิห่อในถุงกระดาษให้ฉันซึ่งยังอุ่นจากพิมพ์อยู่ เมื่อฉันหักเปลือกที่กรุบกรอบออก ถั่วแดงนุ่มๆ ก็ไหลลงมาที่คางของฉัน หวานแต่ไม่มันเยิ้ม ตอนที่ฉันเคี้ยวจนสุด ฉันยังคงได้สัมผัสรสชาตินมจางๆ ของเปลือกขนม ถัดจากพวกเขามีนักเรียนมัธยมต้นหลายคนในชุดยูกาตะ แต่ละคนถือซาซิมิและไล่ตามเงาของกันและกัน เสียงหัวเราะของพวกเขาและเสียงกระดิ่งลมผสมผสานกัน กลายเป็นข้อความที่อ่อนโยนที่สุดของเทศกาลกิออน ในช่วงเทศกาลอนุสรณ์นิทรรศการนาราโทโคจิ ฝนตกหนัก แต่แผงขายอาหารหน้าวัดโทไดจิยังคงมีชีวิตชีวา ขณะเข้าคิวใต้ร่มเพื่อซื้อ "ซูชิใบลูกพลับนารา" หญิงสูงอายุที่อยู่ตรงหน้าฉันคุยกับฉันว่า "ซูชินี้ใช้ข้าวยูโกในท้องถิ่นและห่อด้วยใบลูกพลับ ซึ่งอยู่ได้สามวันและยังคงกลิ่นหอมของลูกพลับอยู่" หลังจากได้ซูชิโดยปอกใบลูกพลับสีเขียวเข้มออกแล้ว เมล็ดข้าวก็มีความโดดเด่นอย่างชัดเจน ห่อด้วยกลิ่นน้ำส้มสายชูอ่อนๆ เมื่อกัดเข้าไป ข้าวเหนียวนุ่มและกลิ่นหอมของใบลูกพลับก็กระจายไปทั่วปากของฉัน และแม้จะกินไปสองจานแล้ว ฉันก็ยังรู้สึกไม่อิ่มเลย เจ้าของแผงลอยกล่าวว่าทุกๆ ปีในช่วงเทศกาล พวกเขาจะใช้ใบลูกพลับที่เก็บสดๆ มาทำซูชิ "ลูกค้าขาประจำทุกคน และบางคนถึงกับนำกล่องหลายกล่องกลับไปแบ่งปันกับครอบครัวของพวกเขาด้วย" ส่วนที่มีชีวิตชีวาที่สุดคือถนนอาหารในเทศกาลดอกไม้ไฟแม่น้ำอุเอโนะ ในตอนเย็น เต็นท์สีแดงตั้งเรียงรายริมฝั่งแม่น้ำ เสียง "ซิงซิง" ของเนื้อย่าง เสียง "ไส้-ไส้" ของปลาหมึก และเสียงตะโกนอย่างกระตือรือร้นของเจ้าของแผง ล้วนผสานกันเป็นซิมโฟนีที่มีชีวิตชีวา ฉันแวะที่แผงขาย "คาคุชิซูชิ" และเจ้าของซึ่งเป็นหญิงสาวชื่อซาซากิ กำลังใช้ไม้พายเล็กๆ เพื่อช่วยลูกค้ากวนแผ่นเหล็กที่ใช้ทำซูชิคาคุชิ “ควรรับประทานในขณะที่ยังอุ่นอยู่ ซึ่งเป็นรสชาติที่ดีที่สุด” เธอยื่นไม้พายและแผ่นเหล็กที่ใช้ห่อกะหล่ำปลีและปลาหมึกซึ่งมีกลิ่นหอมเย้ายวนให้ฉัน ฉันทำตามตัวอย่างของเธอและคน เมื่อแป้งกลายเป็นสีทองและกรอบ ฉันตักหนึ่งช้อนเต็มแล้วตักเข้าปาก กรอบนอกนุ่มใน รสชาติอร่อยระเบิดในปากของฉัน ซาซากิกล่าวว่า "ฉันเริ่มขายของที่งานเทศกาลตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลายโดยเดินตามแม่ ทุกครั้งที่เห็นลูกค้าสนุกสนานฉันก็รู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่ง" คืนนั้นถือคาคุชิซูชิ ชมดอกไม้ไฟบนท้องฟ้า อาหารยังนึ่งอยู่ในมือ หัวใจก็อบอุ่น หลังจากผ่านการเฉลิมฉลองเหล่านี้ ฉันพบว่าอาหารในเทศกาลญี่ปุ่นไม่ได้มีไว้สำหรับอิ่มท้องเท่านั้น มันถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความทุ่มเทของเจ้าของแผง ซ่อนไว้ด้วยความอบอุ่นระหว่างผู้คน และแฝงไปด้วยความมีชีวิตชีวาและความมีชีวิตชีวาอันเป็นเอกลักษณ์ของการเฉลิมฉลอง เช่นเดียวกับซาซิมิของคุณปู่ซูซูกิ ซูชิใบลูกพลับจากนารา และซูชิคาคุชิของซาซากิ ทุกคำที่กัดนั้นเป็นความทรงจำที่ไม่เหมือนใคร ทำให้ฉันแม้จะจากไปเป็นเวลานานก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงรสชาติอันอบอุ่นบนลิ้นของฉัน
