เทสท์ บาย เอเชีย
บนดินแดนอันเก่าแก่แห่งเอเชียแห่งนี้ อาหารขึ้นชื่อทุกจานเป็นผลผลิตจากวัฒนธรรมระดับภูมิภาคและภูมิปัญญาชีวิต รายการนี้ละทิ้งการให้คะแนนที่เชื่อถือได้ และรวมเฉพาะอาหารอร่อยที่มีกลิ่นหอมตามท้องถนนและตรอกซอกซอยของเอเชีย และเก็บความทรงจำจากรุ่นสู่รุ่น เพื่อให้คุณสัมผัสประสบการณ์อาหารเอเชียที่หลากหลาย
1. ต้มยำไทย
ฉากที่วาดด้วยมือ: แผงดีบุกในตลาดกลางคืนของกรุงเทพฯ ล้อมรอบด้วยต้นไม้เขตร้อนสีเขียว เจ้าของร้านกำลังเทตะไคร้และใบมะนาวลงในหม้อดิน จากนั้นเทกะทิลงไป ซุปจะกลายเป็นสีขาวขุ่น ใส่กุ้งและเห็ดสดลงไป และข้างๆ หม้อก็มีมะนาวสดและขวดน้ำปลาหั่นอยู่ ลูกค้ากำลังตักซุปด้วยช้อน
“ต้มยำ” แปลว่าเปรี้ยวเผ็ด และ “ขวัญ” แปลว่ากุ้ง ซุปนี้เป็นตัวอย่างตำราเครื่องเทศไทย ได้แก่ กลิ่นสมุนไพรตะไคร้ ความเผ็ดของข่า ความเปรี้ยวของมะนาว และความเข้มข้นของกะทิ ล้วนผสมผสานกัน ความสดของกุ้งถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่ และแต่ละคำที่รับประทานเข้าไปก็ให้ความรู้สึกเหมือนได้ผจญภัยในป่าเขตร้อน วิธีรับประทานแบบดั้งเดิมคือการใช้ชามข้าวหอมมะลิ ตักซุปลงบนข้าวด้วยช้อน คุณจะไม่เบื่อแม้จะกินไปสามชามก็ตาม ซุปต้มยำในตลาดกลางคืนมีรสชาติแบบชนบทมากกว่า เจ้าของร้านจะปรับความเผ็ดตามความต้องการของนักชิม โดยใส่กุ้ง หรือเห็ดลงไปด้วย
2. ข้าวมันไก่สิงคโปร์ไหหลำ
ฉากวาดด้วยมือ: แผงลอยเก่าแก่ในบูกิตติมา ประเทศสิงคโปร์ ใต้กันสาดสีแดง เจ้าของใช้มีดแล่ไก่ขาว หนังไก่ก็เงาใส ถัดจากหม้อดินเผาคือหุงข้าวน้ำมันไก่ และอาหารจานเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยซอสพริกและผงขิง ลูกค้าเข้าคิวเพื่อแพ็คของ พื้นหลังเป็นอาคารอาร์เคดสไตล์จีน
อาหารจานนี้ที่ผู้อพยพชาวไหหลำนำมาเลี้ยงได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ในสิงคโปร์ โดยนำไก่ไปแช่ในน้ำเดือดอย่างช้าๆ จนสุกถึง 8/10 แล้วจึงแช่เย็นในน้ำเย็นเพื่อให้หนังกรอบและเนื้อนุ่ม หนังไก่มีสีเหลืองอ่อนเหมือนอำพันที่มีความมันเงา ข้าวจะถูกเคี่ยวกับน้ำมันไก่และน้ำซุปไก่ โดยข้าวแต่ละเมล็ดจะดูดซับกลิ่นหอม ธัญพืชมีความโดดเด่น วิธีรับประทานแท้ๆ คือ "แยกข้าวมันไก่" ขั้นแรกให้กินไก่รสดั้งเดิมสัมผัสเนื้อนุ่ม จากนั้นผสมผงขิง 1 ช้อนชา และสุดท้ายก็ผสมน้ำจิ้มไก่กับข้าว ทานคู่กับน้ำพริกรสเผ็ดเล็กน้อยเพื่อล้างปาก อิ่มอร่อยคำเดียวอิ่มใจ
3. เฝอเวียดนามเนื้อดิบ
ฉากวาดด้วยมือ: ร้านบะหมี่ในย่านเก่าของฮานอย พร้อมโต๊ะและเก้าอี้ไม้ที่จัดอย่างประณีต เจ้าของร้านกำลังใส่เฝอลงในชามพอร์ซเลน เทซุปกระดูกวัวร้อนๆ ลงไป และวางชิ้นเนื้อดิบที่หั่นไว้สดๆ (ชิ้นจะเปลี่ยนเป็นสีทันที) โรยด้วยผักชีและมะนาวฝาน ถัดมาเป็นน้ำปลาและพริกป่น ลูกค้ากำลังคั้นน้ำมะนาว
จิตวิญญาณของเฝอเวียดนามคือซุป โดยเคี่ยวกระดูกเนื้อ เนื้อหน้าอก และตะไคร้อย่างช้าๆ เป็นเวลา 6 ชั่วโมง ทำให้ได้น้ำซุปใสที่มีรสชาติเข้มข้น การจิบจะได้ลิ้มรสความสดของเนื้อวัวและเครื่องเทศชั้นสูง เนื้อดิบควรหั่นเป็นชิ้นบางๆ เหมือนกระดาษ และจะนุ่มเมื่อถูกความร้อน เฝอทำจากข้าวและเนื้อสัมผัสเรียบ เมื่อคนในท้องถิ่นกินเฝอ พวกเขาจะบีบมะนาวครึ่งลูก เติมพริกป่น 1 ช้อนชา และสุดท้ายโรยน้ำปลาเล็กน้อย กรด ความเผ็ด ความสดชื่น และกลิ่นหอมจะพุ่งเข้าปากทันที ทำให้เป็นอาหารเช้ายอดนิยมของชาวเวียดนาม
4. ข้าวมะพร้าวมาเลเซีย
ฉากวาดด้วยมือ: แผงลอยริมถนนในกรุงกัวลาลัมเปอร์ ห่อด้วยใบตองพร้อมข้าวมะพร้าว เมื่อเปิดออกข้าวจะมีสีขาวขุ่น มีขาไก่ทอด ไข่ดาว แตงกวาฝานเป็นชิ้น และซอสพริกซัมบัล เจ้าของร้านกำลังห่อมันด้วยหนังสือพิมพ์และยื่นให้กับแขกที่มาทานอาหาร พื้นหลังเป็นบ้านมาเลย์สีสันสดใส
ข้าวมะพร้าวเป็น "อาหารเช้าประจำชาติ" ของมาเลเซีย โดยข้าวจะเคี่ยวกับกะทิ ใบอบเชย กานพลู และเครื่องเทศอื่นๆ โดยมีกลิ่นมะพร้าวเข้มข้นและกลิ่นหอมของสมุนไพร เครื่องเคียงอุดมไปด้วยขาไก่ทอดที่กรอบนอกนุ่มใน และซอสพริกซัมบัลคือจิตวิญญาณของพริกที่เคี่ยว กะปิ และน้ำตาลมะพร้าว มันเผ็ดและมีรสหวานเล็กน้อย แตงกวาฝานเป็นชิ้นช่วยเพิ่มรสชาติสดชื่น วิธีรับประทานแบบต้นตำรับคือการ "ใช้มือคว้า" ให้ข้าวห่อซอสพริก กัดขาไก่ทอด และรสมะพร้าว ความเผ็ด และเนื้อผสมผสานกัน เรียบง่าย แต่รสชาติเข้มข้น
5. เนื้อปาดังชาวอินโดนีเซีย
ฉากวาดด้วยมือ: ห้องครัวของครอบครัวในกรุงจาการ์ตา พร้อมหม้อทองแดงที่กำลังเคี่ยวเนื้อวัวชิ้นใหญ่ ซุปมีความเข้มข้นและเป็นสีน้ำตาลเข้ม พร้อมด้วยใบอบเชย กานพลู และเครื่องเทศอื่นๆ แม่บ้านกำลังตักเนื้อลงบนข้าวสวย ข้างๆ มีเต้าหู้ทอดและแตงกวาดอง
เนื้อปาดังเป็นอาหารที่เป็นตัวแทนของอินโดนีเซียมากที่สุด โดยขึ้นชื่อในเรื่อง "เครื่องเทศเข้มข้น" เนื้อหมักด้วยเครื่องเทศมากกว่า 10 ชนิด (ใบอบเชย กานพลู กระวาน ขมิ้น ฯลฯ) แล้วเคี่ยวอย่างช้าๆ เป็นเวลา 4 ชั่วโมงจนเนื้อนุ่มและหลุดออกจากกระดูก และซุปก็ข้นพอที่จะตักใส่ช้อนได้ เมื่อรับประทานจะเสิร์ฟพร้อมข้าวขาวและน้ำซุปผสมกับข้าว ชั้นเครื่องเทศที่ซับซ้อนค่อยๆ กระจายอยู่ในปาก มีกลิ่นไออุ่นของอบเชย กลิ่นหอมของกระวาน และความหวานของน้ำตาลมะพร้าว ชาวอินโดนีเซียกล่าวว่าเนื้อปาดัง "ยิ่งสุกนานก็ยิ่งอร่อย" และเป็นอาหารที่ต้องมีสำหรับการสังสรรค์ในครอบครัวและเป็นสัญลักษณ์ของการต้อนรับแขก
6. ฟิลิปปินส์ - อโดโบ
ฉากที่วาดด้วยมือ: ลานที่อยู่อาศัยในกรุงมะนิลา โดยมีไก่ตุ๋นในหม้อดินเผา ซุปมีสีน้ำตาลเข้ม ประกอบด้วยกระเทียม พริกไทยดำ และใบกระวาน แม่บ้านกำลังเติมซีอิ๊วและน้ำส้มสายชูลงในหม้อ และบนโต๊ะไม้ข้างๆ มีข้าวขาวและกล้วยแผ่นอยู่ เด็กๆ กำลังรออยู่รอบโต๊ะ
Adobo เป็นอาหารประจำชาติของฟิลิปปินส์ ทำง่ายแต่รสชาติดีมาก ไก่หมักกับกระเทียม พริกไทยดำ ใบกระวาน ซีอิ๊ว และน้ำส้มสายชู จากนั้นนำไปปรุงแบบช้าๆ ความเค็มของซีอิ๊ว ความเปรี้ยวของน้ำส้มสายชู และความหอมของกระเทียมผสมผสานกันได้อย่างลงตัว ไก่จึงนุ่มและมีรสชาติดี ซุปใช้ผสมกับข้าวและถือเป็นผลงานชิ้นเอกในการทำอาหาร จานนี้เกิดจากการถนอมอาหารและเกี่ยวข้องกับน้ำส้มสายชูซึ่งสามารถยืดอายุการเก็บของไก่ได้ ในยุคที่ไม่มีตู้เย็นถือเป็นการสำแดงภูมิปัญญาของชาวฟิลิปปินส์ ปัจจุบัน Adobo ได้กลายเป็นสัญลักษณ์แห่งรสนิยมของครอบครัว และทุกครอบครัวชาวฟิลิปปินส์ก็มีวิธีการผลิตเป็นของตัวเอง
7. กัมพูชา - อามอกตรี
ฉากวาดด้วยมือ: ร้านอาหารริมแม่น้ำในกรุงพนมเปญ มีปลาห่อใบตองแล้วนึ่ง เนื้อปลาเป็นสีขาวเคลือบด้วยกะทิและเครื่องเทศ และมีข้าวหอมมะลิอยู่บนโต๊ะ แขกกำลังตักปลาด้วยช้อน
อามกเทรยเป็นอาหารขึ้นชื่อของประเทศกัมพูชา ซึ่งขึ้นชื่อในเรื่องรสชาติที่ "ละเอียดอ่อนและมีกลิ่นหอม" โดยปลาน้ำจืดสด (มักเป็นปลานิล) ปอกเปลือกและหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ ผสมกับกะทิ เครื่องเทศเกรยอง (ตะไคร้ ขมิ้น กระเทียม ฯลฯ) แล้วห่อด้วยใบตองนึ่ง กลิ่นหอมของใบตองผสานเข้ากับตัวปลา เมื่อรับประทานจะเสิร์ฟพร้อมข้าวขาว และความเข้มข้นของกะทิ ความสดของเครื่องเทศ และความนุ่มของปลา ผสมผสานกันทำให้เกิดรสชาติที่กลมกล่อมและอร่อย เป็นแก่นแท้ของอาหารกัมพูชา
8.ลาว-ลาบ
ฉากวาดด้วยมือ: แผงขายอาหารริมถนนในเวียงจันทน์ มีไก่สับในตะกร้าไม้ไผ่ ข้างๆ มีใบสะระแหน่ ผักชี น้ำมะนาว น้ำปลา และพริกป่น เจ้าของร้านกำลังผสมส่วนผสมด้วยมือ และลูกค้าก็ห่อไก่ด้วยใบผักกาดหอมแล้วรับประทาน ฉากหลังเป็นทิวทัศน์แม่น้ำโขง
ลาบเป็นอาหารประจำชาติของประเทศลาว ซึ่งจัดอยู่ในประเภทอาหารจานเย็น ได้แก่ ไก่ (หรือหมู เนื้อ) นำมาปรุง สับ และผสมกับใบสะระแหน่ ผักชี น้ำมะนาว น้ำปลา พริกป่น แล้วนำไปนึ่ง รสชาติสดชื่นพร้อมกลิ่นเผ็ดเล็กน้อย วิธีรับประทานที่แท้จริงคือการห่อด้วยใบผักกาดหอม ความกรอบของผักกาดหอม ความนุ่มของไก่ และกลิ่นหอมของมิ้นต์เข้ากันได้อย่างลงตัว ทำให้เมนูนี้น่ารับประทานเป็นพิเศษในฤดูร้อน ชาวลาวกล่าวว่าลาบเป็น "เรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยพลัง" และเป็นอาหารอันโอชะที่ขาดไม่ได้ในชีวิตประจำวัน
9. ศรีลังกา - ฮอปเปอร์ส
ฉากวาดด้วยมือ: แผงขายอาหารเช้าในโคลัมโบ หม้อดินเผาขนาดเล็กกำลังอบฮอปเปอร์ มีลักษณะคล้ายชามขอบทองกรอบๆ ข้างในมีไข่ดาว เจ้าของใช้ไม้พายอันเล็กเพื่อเอาฮอปเปอร์ออก ถัดมาเป็นซอสพริกซัมบัลและกะทิ
ฮอปเปอร์เป็นอาหารเช้าแบบคลาสสิกของศรีลังกา ทำโดยผสมแป้งข้าวเจ้ากับกะทิแล้วอบในหม้อดินเผาที่ออกแบบเป็นพิเศษ ขอบมีความกรอบ ก้นนิ่ม และคุณสามารถตอกไข่ตรงกลางเพื่อทำ "ไข่ฮอปเปอร์" ได้ เวลารับประทานจะจิ้มกับน้ำพริกซัมบัล (ทำจากพริก กะปิ และเนื้อมะพร้าว) หรือกะทิก็ได้ มีรสเผ็ดแต่สดพร้อมรสมะพร้าวเข้มข้น ชาวศรีลังกากล่าวว่าการดื่มฮอปเปอร์เป็นอาหารเช้าสามารถทำให้ทั้งวันมีพลังได้ เป็นอาหารข้างทางที่อร่อยที่สุด
ผลิตภัณฑ์โรงงานบรรจุภัณฑ์อาหาร： กล่องอาหารกลางวันเบนโตะพลาสติก， กล่องเบนโตะอาหารกลางวันกระดาษ， ชามซุปกระดาษ
